Рада вітаць вас на старонцы маіх вершаў. Я пiшу пра тое, што бачу вакол сябе, што нагадваюць мне мае ўспаміны, што кранае маё сэрца, што прыцягвае мой погляд. Пішу на беларускай і рускай мовах, але я сама беларуска, я пішу пра Беларусь і беларусаў, таму называю свае вершы беларускімі. Буду рада, калі вам спадабаецца чытаць мае творы.
Мае імя — Антаніна Адамаўна Рыбалка. Жыву я ў вёсцы Муляраўка, што недалёка ад Петрыкава, у Беларусі. Больш падрабязна пра мяне можна прачытаць на старонцы аўтара.
Ніжэй змешчаны адзін з маіх вершаў — выпадкова абраны сярод іншых. Прыемнага чытання! :)
Пустазелле
| Вясной, як толькі снег сышоў, Руплівы гаспадар араць пайшоў. Старанна сеяў, сіл не шкадаваў, Зямліцу шчодра потам паліваў. Зямля аддзячыла яму дабром, I ў градах, як наведзеных пяром, Зазелянела хутка ўсё кругом. Раслі гарох, часнок, капуста, Цыбуля, перац, шчавель густы. Укроп, пятрушка, кабачок пузаты, Ну, словам, агарод той быў багаты. Усё зелянела, радавала вока Пакупь няведама з якога боку, Сюды макрыцу ветрам занясло. Макрыца глянула ва ўсе бакі, — Ты бач, культурны кантынгент які! Бадай, тут можна пасяліцца. Хто з іх мне памяшае ўкараніцца, Цыбуля, перац, шчавель ці гарох? Я ўсіх скручу ў баранні рог. I ну давай паўзці, давай сцяліцца, Ды так спляпа і так заслала, Раслін амаль відаць не стала. Пажоўклі перац, шчавель і гарох, Стагнаў бурак у муках - ох! На ўсю граду капуста гапасіла Трымаць не хопіць болей сілы З макрыцай мы не зможам жыць. На шчасце ўсім з'явіўся гаспадар. Што за бяда, што за пажар? Амаль адна макрыца ў агародзе! Ды красавацца ёйужо тут годзе, Давай палоць, гаціць і з каранём Усю макрыцу выкарчаваў ён... Ды ўраджаю быў нанесены ўрон. У байкі гэтай ёсць мараль такая; Калі к вам ў агарод макрыца пападае, Каб страт не мець, каб з ёй не біцца Не дайце пустазеллю ўкараніцца! |
Убачылі памылку або недакладнасць у тэксце? Вылучыце яе мышкай і націсніце Ctrl+Enter
